W poprzednich postach pisałam o krajobrazie, który rzeźbi nasz los. Bohater, o którym chcę dziś opowiedzieć, również w całości wyrasta z miejsca, w którym się urodził i żył. Opowiada o tym Frode Grytten w przepięknej książce "Dzień, w którym umarł Nils Vik".
Jednym z moich ostatnich zasłuchań był podcast o latarniach morskich "The Last Sweeping Beams", przygotowany przez Helen Mort dla BBC. Ta opowieść stała się inspiracją do dzisiejszego wpisu.
W Kwartecie Aleksandryjskim Lawrenca Durrella, o którym pisałam w ostatnim poście, autor podejmuje temat krajobrazu - przestrzeni, która przenika człowieka i wpływa na jego nastrój, a zatem także na myśli, na czyny, a w końcu na los i życie.
Dzisiaj graficzna opowieść o dwóch kobietach z "Kwartetu Aleksandryjskiego" Lawrenca Durrella.
Przy stole sadzam obok siebie tytułową Justynę oraz partnerkę narratora — Melissę.
Ponieważ wydarzyła się "maria awaria", dzisiaj zostawiam tylko grafikę pt. "Melancholia" i tekst Béli Hamvasa.
