Jesteśmy częścią rzeczywistości. Czującym, myślącym i pamiętającym ciałem. Zmysłowym bytem zakorzenionym w materialności naszej planety.

Gdybym miała metaforycznie opowiedzieć Wam o moim doświadczeniu pisania bloga, napisałabym, że czuję się, jakbym podróżowała w kapsule dryfującej przez bezkres kosmosu.

Masio, Grabowskie czrownice i Syfon z Makowskiej.

Dziady Mickiewicza mocno siedzą w mojej pamięci. W ten oto sposób narodowy wieszcz zasadził we mnie ziarno, które rozkwita w ciemne noce na przełomie października i listopada niczym kwiat paproci.

Dzisiejsza opowieść na obrazku jest o pieśniarzu, bo czytam niezwykle zajmującą książkę Marka Węcowskiego pt. Homer.

"Groźne to były podziemia", przeniknięte ciemnością i odbierające pamięć.